Λογοπαίγνιο τα ηλεκτρονικά τιμολόγια Β2Β στην Ελλάδα

Άρθρο του Δημητρίου Πανοζάχου, MSc οικονομολόγου – φοροτεχνικού συμβούλου, διευθύνοντος συμβούλου της ΟΡΘΟΛΟΓΙΣΜΟΣ Α.Ε., που δημοσιεύθηκε στη Ναυτεμπορική στις 14 Ιανουαρίου 2026.

ΣΥΜΦΩΝΑ με την οδηγία 2014/55/ΕΕ/16-4-2014 ηλεκτρονικά τιμολόγια είναι «μόνον τα μηχαναγνώσιμα τιμολόγια, τα οποία μπορούν να γίνουν αντικείμενο αυτόματης και ψηφιακής επεξεργασίας από τον λήπτη.

Απλό αρχείο εικόνας δεν θα πρέπει να θεωρηθεί ότι αποτελεί ηλεκτρονικό τιμολόγιο για τους σκοπούς της παρούσας οδηγίας».

Συνεπώς, «ηλεκτρονικά τιμολόγια» είναι ΜΟΝΟΝ αυτά που επιδέχονται «αυτόματη και ψηφιακή επεξεργασία από τον λήπτη», όπως συμβαίνει στις συναλλαγές Β2G, και όχι οποιασδήποτε έντυπης μορφής (pdf κ.λπ.).

ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ με το άρθρο 15 του Ν. 4308/2014 θεσμοθετήθηκε η «αυθεντικότητα των τιμολογίων» με τη χρήση πέντε μεθόδων και συγκεκριμένα με: α) Χρήση προηγμένης ηλεκτρονικής υπογραφής, β) Ηλεκτρονική ανταλλαγή δεδομένων (EDI), γ) Χρήση Παρόχου Ηλεκτρονικής Έκδοσης Στοιχείων, δ) Χρήση των φορολογικών ηλεκτρονικών μηχανισμών και ε) μέσω της εφαρμογής «timologio» της ΑΑΔΕ.

ΣΤΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ, με την Α.1035/2020 αρχικά, και κατόπιν με την Α.1112/2025, εξομοιώθηκαν με ηλεκτρονικά τιμολόγια «τα έντυπα τιμολόγια» που εκδίδονται από τους Παρόχους Υπηρεσιών Ηλεκτρονικής Έκδοσης Στοιχείων.

Με βάση όμως τον κανονισμό της Ε.Ε., τα αυθεντικοποιημένα έντυπα τιμολόγια «ελληνικής έμπνευσης» δεν θεωρούνται ηλεκτρονικά τιμολόγια, αφού δεν επιδέχονται αυτόματη και ψηφιακή επεξεργασία από τον λήπτη.

Παρ’ όλα αυτά, το υπουργείο Οικονομικών και η ΑΑΔΕ με την Α.1128/2025 ανακοινώνουν την υποχρεωτική έκδοση ηλεκτρονικών τιμολογίων στις συναλλαγές Β2Β (μεταξύ ιδιωτών) από 01ης/02/2026 και στην πραγματικότητα εννοούν ψηφιακά – αυθεντικοποιημένα τιμολόγια, περιορίζοντας τις αποδεκτές μεθόδους από πέντε σε δύο (άρθρο 15 του Ν. 4308/14).

Πρώτη είναι η εφαρμογή «timologio» της ΑΑΔΕ -πολύ ορθά- και δεύτερη η χρησιμοποίηση του Παρόχου Ηλεκτρονικής Έκδοσης Στοιχείων, ενώ αποκλείει τη χρήση των φορολογικών ηλεκτρονικών μηχανισμών, παρότι στο άρθρο 14 του Ν. 4308/2014 προβλέπεται ως αξιόπιστη λύση αυθεντικοποίησης έντυπων τιμολογίων και είναι φθηνότερη λύση για τις ελληνικές επιχειρήσεις.

ΤΟ ΑΞΙΟΠΕΡΙΕΡΓΟ, μάλιστα, είναι ότι ένας Πάροχος Ηλεκτρονικής Έκδοσης Στοιχείων δεν κάνει τίποτα περισσότερο από ό,τι θα έκανε μια επιχείρηση που θα εξέδιδε ένα τιμολόγιο από το μηχανογραφικό της σύστημα με τη χρήση φορολογικού ηλεκτρονικού μηχανισμού και την απευθείας αποστολή του στο MyDΑΤΑ, κάτι που το πράττει ήδη.

Η σημαντικότερη διαφορά είναι ότι με τη χρήση φορολογικού ηλεκτρονικού μηχανισμού η επιχείρηση αποφεύγει την παράδοση των οικονομικών της δεδομένων σε άλλον ιδιώτη.

Η συνεχής επίκληση της καταπολέμησης της φοροδιαφυγής με τη χρήση των ηλεκτρονικών τιμολογίων δεν ευσταθεί, γιατί τα «ηλεκτρονικά τιμολόγια» είναι μέσο επικοινωνίας και όχι μέσο αξιοπιστίας.

Άλλωστε, αποδεδειγμένα και οι «παραβάτες» χρησιμοποιούν τη σύγχρονη τεχνολογία.

Το εργαλείο καταπολέμησης της φοροδιαφυγής είναι η άμεση ενημέρωση των δημοσίων -και όχι ιδιωτικών- φορολογικών αρχείων από τα εκδιδόμενα φορολογικά παραστατικά και αυτό γίνεται με το MyDΑΤΑ, που λειτουργεί ανεξαρτήτως του τρόπου έκδοσης των φορολογικών στοιχείων.

ΤΑ ΕΡΩΤΗΜΑΤΑ που ανακύπτουν στις ψηφιακές συναλλαγές Β2Β με την κείμενη νομοθεσία και την Α. 1128/2025 είναι:

α) Γιατί επιλέγεται να ονοματίζονται ως «ηλεκτρονικά» τα ψηφιακά τιμολόγια που θα εκδίδονται, αφού δεν είναι;

β) Δεν είναι πετυχημένο το μοντέλο της έκδοσης Ψηφιακών Δελτίων Αποστολής και η απευθείας αποστολή τους στο MyDΑΤΑ χωρίς την υποχρεωτική διαμεσολάβηση «τρίτων» ιδιωτών;

γ) Γιατί έχει αποκλειστεί η χρήση φορολογικών ηλεκτρονικών μηχανισμών, παρότι στο άρθρο 14 του Ν. 4308/2014 προβλέπεται ως αξιόπιστη λύση αυθεντικοποίησης έντυπων τιμολογίων;

δ) Γιατί προωθείται η χρήση Παρόχων Ηλεκτρονικής Τιμολόγησης, που αυξάνει το κόστος λειτουργίας των ελληνικών επιχειρήσεων, όταν υπάρχουν και άλλες φθηνότερες λύσεις;

ε) Μήπως η εξαίρεση των ενδοκοινοτικών συναλλαγών B2B από την Α.1128/2025 αποτελεί ένδειξη ασυμβατότητας με όσα προβλέπονται στην Ε.Ε.;

ΑΝ ΠΡΑΓΜΑΤΙ επιδιώκεται η έκδοση πραγματικών ηλεκτρονικών τιμολογίων στις συναλλαγές Β2Β υπάρχει λύση.

Αρκεί:

1. Να επιβληθεί η έκδοση αυτών με τη μορφή που προβλέπεται στην Α.1017/2020 από το υπουργείο Οικονομικών και η οποία είναι σε ισχύ και παραμένει ανενεργή.

2. Να ζητηθεί από τις εταιρείες πληροφορικής να ενσωματώσουν τον εν λόγω «μορφότυπο» στα πληροφοριακά τους
συστήματα, όπως είχε γίνει και στο παρελθόν (Άρθρο 24 Π.Δ. 186/1922 -ΚΒΣ).

3. Να «αυθεντικοποιούνται» τα εκδιδόμενα τιμολόγια και με τη χρήση ΦΗΜ ή με τη χρήση προηγμένης ηλεκτρονικής υπογραφής (Π.Δ. 150/2001) που προβλέπεται από την κείμενη νομοθεσία.

4. Να παραμείνει σε ισχύ η υποχρέωση της άμεσης αποστολής τους στο MyDΑΤΑ.

Η ΨΗΦΙΟΠΟΙΗΣΗ και η «ηλεκτρονικοποίηση» των επιχειρήσεων πρέπει να αποτελέσουν μέσο εκσυγχρονισμού και βελτίωσης του παραγωγικού μας ιστού, αντί για μέσο αύξησης του κόστους λειτουργίας τους και ενίσχυσης των ολίγων.